دروغ بزرگ

کتابی که چند روز پیش در میان کتاب­هایم نظرم را جلب کرد "کتاب اوهام" نوشته پل استر به ترجمه امیر احمدی آریان بود. چند ماه قبل این کتاب را خوانده بودم ولی چند روز پیش دوباره خواندمش. این کتاب را انتشارات مروارید 340 صفحه چاپ کرده است و چاپ سوم آن را من دارم که مربوط به اسفند سال1387 است.

خلاصه کتاب:

داستان ماجرای استاد دانشگاه ادبیات تطبیقی دانشگاه هامپتون در ورمونت پرفسور زیمر است(اول شخص و راوی) که در یک حادثه هواپیمایی زن و فرزندانش را از دست می­دهد. این حادثه باعث یک نوع تسلسل اعصاب در زیمر می­شود و کلا زندگی خود را پوچ احساس می کند و دنبال یک روش برای خلاصی خود می­گردد. ولی در یک شب به طور تصادفی برنامه­ایی را از تلفزیون می­بیند که بعد از ماه ها او را به خنده وا می­دارد. برنامه مستندی از فیلم­های سینمای صامت بود. فیلمی که باعث خنده زیمر شده بود به کارگردانی فردی به نام هکتور مان بود. هکتور شصت سالی می­شد که غیبش زده بود. زیمر تصمیم به تحقیق درباره هکتور می­گیرد و وقتی کتابی کامل در این باره نوشت از طریق نامه­ایی می­فهمد هکتور زنده است و ادامه قضایا.

گرفته هایم از این کتاب و آثار استر :

در اکثر آثار پل استر پاراگراف و یا خط اول را با یک تعلیق قوی آغاز می کند. این کار در عمده آثار این نویسنده آمریکایی مشهود است.

پل استر و ذهنیت ایرانی: آثار پل استر به ذهنیت ما ایرانی ها نزدیک است. اولا ما ایرانی ها عادت داریم چیزی را که دارای تعلیق سریع هستند دنبال کنیم و دوست داریم زود چیزهای مختلف را تمام کنیم و زود به نتیجه گیری آن برسیم. و چیز اخلاقی که در مطلب است را سریعا دریافت و کتاب را کنار بگذاریم. آثار استر از یک طرف دارای تعلیق بوده و از طرفی به دلیل لایه لایه بودند دارای نتیجه گیری های زود هنگام هر بخش می باشد.

هزار توهای استر: کتاب اوهام به دلیل ویژگی داستان در داستانی که دارد مرتب راوی به نوعی تغییر می کند و این باعث جذابیت داستان شده است و همان لایه هایی که در بالا اشاره کردم نمود پیدا می کند. ما در کتاب با چند دنیای مختلف روبه رو هستیم که هر کدام داستان مستقل خودشان را دارند. یکی داستان زیمر( راوی اول شخص). یکی داستان زندگی هکتور مان یکی زندگی آلما دختر پیش هکتور و زنش زندگی می کند و زندگی فریدا اسپلینگ. این شخصیتها هر کدام زندگی خودشان را دارند.